Odszedł Wielki Człowiek
W dniu 29 kwietnia 2009r. w wieku 81 lat zmarł nagle w Warszawie prof. zw. dr hab. Jan Stanisław Bogusz, nauczyciel akademicki w Wyższej Szkole Zawodowej „Kadry dla Europy” W Poznaniu i w Elbląskiej Uczelni Humanistyczno – Ekonomicznej, znakomity uczony i pedagog, pułkownik rezerwy WP.
Życiorys zawodowy i naukowy Profesora jest niezmiernie bogaty. W latach 1941 – 1944 był uczestnikiem ruchu oporu w szeregach Związku Walki Zbrojnej i Armii Krajowej. W latach 1946 – 48 członek OM Tur i PPS, a w latach 1948 – 1990 członek PZPR. Przez 43 lata był żołnierzem WP (1948 – 1991). Przeszedł wszystkie szczeble kariery wojskowej i naukowej – od szeregowca do pułkownika (1971) i od wykładowcy do profesora zwyczajnego (1975). Był min. kierownikiem katedry Pedagogiki Ogólnej i Wojskowej na Wydziale Pedagogicznym WAP, Dyrektorem Instytutu Badań Problemów Młodzieży i sekretarzem Rady Wyższego Szkolnictwa Wojskowego i Nauki oraz dyrektorem Instytutu Pedagogiki UMCS w Lublinie. Był także profesorem wielu innych uczelni, w tym Akademii Pedagogiki Specjalnej w Warszawie.
Współorganizator i rektor Wyższej Szkoły Menadżerskiej SIG w Warszawie oraz Wyższej Szkoły Umiejętności Pedagogicznych i Zarządzania w Rykach. Rektor Wyższej Szkoły Bezpieczeństwa w Poznaniu (2005 – 2006) oraz profesor Wyższej Szkoły Zawodowej „Kadry dla Europy” (w latach 2006 – 2009) i Elbląskiej Uczelni Humanistyczno – Ekonomicznej.
Członek Komitetu Nauk Pedagogicznych PAN (1981 – 1992) i Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej ds. Kadr Naukowych przy Prezesie Rady Ministrów (1984 – 1990), doradca naukowy Ministra Obrony Narodowej (1986 – 1991).
Członek licznych rad naukowych i redakcyjnych, w tym Komisji Postępu Dydaktycznego Rady Głównej Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki (1969 – 1979), Ruchu Pedagogicznego (1983 – 1995) oraz Pedagogiki Szkoły Wyższej (1995 – 2000).
Autor ponad 360 prac naukowych, w tym 15 publikacji książkowych z zakresu pedagogiki, pedagogiki specjalnej, dydaktyki i andragogiki oraz systemu i norm życia społecznego młodzieży, w tym tłumaczonych na język angielski, niemiecki, rosyjski, węgierski i czeski. Do najważniejszych należą: „Wykorzystanie czynnika emocjonalnego w procesie nauczania” (1966), „Dydaktyka wojskowa” (1969), „Metody aktywizujące studentów w procesie dydaktycznym szkoły wyższej” (1978), „Stan zagrożeń dzieci i młodzieży patologia społeczną” (1990), „Autorytet nauczyciela a wyniki kształcenia i wychowania” (1995), „Wyższe szkolnictwo niepaństwowe w systemie edukacji narodowej” (1996), „Młodzież o patriotyzmie, integracji europejskiej i nauczycielskim autorytecie” (2002), „Problemy edukacji dorosłych, kierunki ich rozwoju i zmian” (2008).
Profesor wypromował 81 doktorów, z których wielu uzyskało stopień doktora habilitowanego i tytuły profesorów. Był promotorem ponad 1700 magistrów i ponad 300 absolwentów studiów podyplomowych.
Do głównych osiągnięć Profesora należą min. opracowanie zagadnień edukacji w wojsku na tle dorobku współczesnej pedagogiki i dydaktyki ogólnej, określenie czynników warunkujących efektywność kształcenia młodzieży szkolnej i akademickiej, badania nad kryteriami doboru treści kształcenia oraz organizacja (we współpracy z Biurem Edukacji UNESCO w Genewie w latach 1984 - 1991) międzynarodowych badań na temat „Postaw dorosłych i młodzieży wobec edukacji”.
Za swoje osiągnięcia zawodowe, naukowe i społeczne Profesor był wielokrotnie wyróżniany i odznaczany, w tym Krzyżem Oficerskim i Krzyżem Kawalerskim OOP, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Medalami za Zasługi dla Obronności Kraju, oraz Honorową Odznaka „Syna Pułku” za udział w ZWZ i AK.
Poza praca zawodową Profesor interesował się jeździectwem, żeglarstwem, lotnictwem i pracą na działce. Był min. członkiem Zarządu Polskiego Związku Jeździeckiego, sędzią jeździeckim PZJ i prezesem Warszawskiego Okręgu Jeździeckiego oraz wojskowym nawigatorem lotniczym.
W życiu prywatnym i w kontaktach międzyludzkich ze współpracownikami i studentami Profesor dał się poznać jako człowiek niezwykle życzliwy i spolegliwy. Z najwyższą starannością wykonywał swoje obowiązki nauczyciela akademickiego i cieszył się wielkim autorytetem u studentów i kadry dydaktycznej. Ze szczególną troską zajmował się sprawami rodziny, także swoich wnuków i prawnuków.
W osobie prof. zw. dr hab. Jana Bogusza uczelnia nasza oraz pedagogika polska poniosły ogromna stratę. Żonie, córkom i całej rodzinie władze uczelni i cała społeczność akademicka składają wyrazy serdecznego współczucia i ubolewania.