Potocznie można powiedzieć, że “ człowiek dorosły umie formułować  odpowiedzi na pytania dotyczące  siebie jako osoby, członka społeczeństwa i istoty w uniwersum.(…) Umie dokonywać wyboru wartości moralnych, filozoficznych, politycznych i swojego miejsca w świecie. Jest zdolny do obiektywnej oceny siebie i innych osób. Dorosły jest aktywnym uczestnikiem interakcji społecznych. Jest przygotowany do zajmowania stanowiska wobec innych jednostek, problemów i wartości. Oceniając tą miarą wydaję się, że osoby dorosłe są w stanie integrować się z także z mniejszościami w społeczeństwie. Tu nasuwa się jednak pytanie. Dlaczego w takim razie, osoby niepełnosprawne są  traktowane inaczej, w tym przypadku znaczy gorzej. Dlaczego reszta dorosłego społeczeństwa utrudnia im życie, nie traktuje ich na równi ze sobą. Skoro uważają się za osoby dojrzałe, z wykrystalizowanymi wartościami oraz moralnie przystosowane do życia. Wydaje się, że w kwestii integracji z osobami niepełnosprawnymi postawa osób dorosłych jest często niedojrzała. A przecież należy w pamiętać, że starsze osoby dają przykład i wzorce młodym. I tu koło się zamyka. Aby je przerwać  trzeba zmienić nastawienie dorosłych. Trzeba oswoić ich z niepełnosprawnością. W tym przypadku ważna jest edukacja osób dorosłych pełnosprawnych w duchu tolerancji dla tego, co odmienne. Mamy tu na myśli walkę ze stereotypami.

W roku 1989 wraz ze zlikwidowaniem żelaznej kultury Polska otworzyła się na społeczeństwo, m. in. wyciągnęło rękę do osób niepełnosprawnych. Zaczęto zauważać ich potrzeby, problemy i troski. Zaczęły powstawać różnego rodzaju organizacje. Media także zaczęły interesować się codziennością osób niepełnosprawnych i w właściwy dla siebie sposób ingerować w ich życie. Pokazując problemy z jakimi takie osoby borykają się na co dzień. Wielu z nas dzięki mediom rozumie jak jest im ciężko, o ile więcej wysiłku i pracy wkładają by coś w życiu osiągnąć.

Mimo iż zaczęto głośno mówić o osobach niepełnosprawnych i ich często ciężkim życiu, osoby dorosłe wciąż nie podejmują wysiłku by w jakiś sposób wesprzeć tą mniejszość społeczeństwa. U wielu osób niepełnosprawność budzi złe i negatywne skojarzenia jak np. kaleka, biedak, osoba nieszczęśliwa, inwalida. Pierwszym krokiem ku “ oswojeniu” dorosłych z niepełnosprawnością powinno być przeciwstawienie się  tego typu określeniom. Osoba niepełnosprawna ma prawo być szczęśliwa. Nie powinna być etykietowana określeniami w rodzaju biedak, kaleka, nieszczęśnik. Osoby z niepełnosprawnością stanowią część naszej codzienności, stają się częścią nas samych. Idea odmienności to wymysł nas - ludzi. Obcując z nimi, przebywając w ich towarzystwie w zdumieniu odkrywamy inność w sobie i zaczynamy inaczej patrzeć na ich odmienność, odmienność istniejącą przecież tylko w świecie zewnętrznym. W ten sposób poszerza się nam perspektywa, dowiadujemy się, że świat w którym żyjemy „składa się z ludzi o rozmaitych możliwościach i brakach, i że panuje w nim wielka różnorodność. Świat ten oferuje […] perspektywę życia z wieloma własnymi niepełnosprawnościami i słabościami- perspektywę opartą na tolerancji dla różnic a nie na odrzuceniu”.

Badania dotyczące postaw społecznych wobec osób niepełnosprawnych wskazują jednoznacznie, że wciąż ok. 15% badanych prezentuje postawę zdecydowanie negatywną , izolacyjną. Badani ci mają minimalną wiedzę o osobach niepełnosprawnych. W ich przekonaniu osoba taka ma liczne ograniczenia w sprawności fizycznej i umysłowej, jest niesamodzielna, nieproduktywna i stanowi ciężar dla innych. Osoby prezentujące postawę negatywną unikają kontaktów z niepełnosprawnymi i ich rodzinami. Zazwyczaj obawiają się, że nie potrafią się odpowiednio zachować w kontaktach z niepełnosprawnymi, że mogą ich spotkać przykre doświadczenia. Wyrażają opinie, że takie dziecko jest ciężarem dla rodziców, nie ma szans na rozwój, że powinno być oddane do zakładu. Niekiedy demonstracyjnie okazują współczucie i litość. Dlatego tak ważnym jest, aby kształtować u dzieci, a zwłaszcza ich rodziców postawę tolerancji. Z badań wynika, że prezentuje ją 25% polskiego społeczeństwa. „Osoby z tej grupy spostrzegają niepełnosprawność jako pewien fakt społeczny. W ich opinii osoba niepełnosprawna może być w miarę swych możliwości pożyteczna dla rodziny i otoczenia, mieć szansę na pomyślne ułożenie sobie życia osobistego i zawodowego. Taki obraz osób niepełnosprawnych niesie ze sobą postawę integracji, czyli umożliwienie swoim dzieciom kontaktu z dziećmi niepełnosprawnymi. Osoby te upośledzone dziecko i jego rodziców traktują naturalnie, są chętne do pomocy. Nie mają w stosunku do nich uprzedzeń, utrzymują z nimi kontakty sąsiedzkie i towarzyskie.” Nie każdy zgodzi się z tym, że kontakt z odmiennością (też niepełnosprawnością) jest pouczający, że ma dla niego wartość. Jest to propozycja, z której można skorzystać, droga, którą można podążyć.

Fundamentalną ideą strategii i koncepcji rehabilitacji staje się nadzieja na integrację osób niepełnosprawnych ze społeczeństwem. Doskonale wiemy, że każde dziecko i każdy dorosły jest innym człowiekiem. Sposobem społeczeństwa XXI wieku na pokonanie lęku przed innością, odmiennością czy nawet indywidualnością innych jest integracja. Integracja czyli tendencja do scalania, łączenia człowieka z drugim człowiekiem, z grupą, ze wspólnotą narodową, wreszcie ogólnoludzką, jest ona jedyną szansą człowieka współczesnego na wyjście z izolacji. Integracja oznacza życie pomiędzy innymi i z innymi, podejmowanie odpowiedzialności rodzinnych, społecznych, zawodowych zgodnie z ich możliwościami i  dążeniami. Należy zauważyć, że integracja to nie tylko prawo niepełnosprawnych do współżycia z innymi ale i obowiązek społeczeństwa wobec tych jednostek, zapewnienie dostępności tych dóbr materialnych i duchowych, z których korzysta pełnosprawny. Nie każdy zgodzi się z tym, że kontakt z odmiennością (też niepełnosprawnością) jest pouczający, że ma dla niego wartość. Jest to propozycja, z której można skorzystać, droga, którą można podążyć. Akceptacja lub jej brak. Wybór jednej z tych dróg decyduje o miejscu osób niepełnosprawnych w społeczeństwie. Od nas więc będzie zależeć, czy nadal będzie przeważać ich izolacja czy też integracja.

Dla zmiany istniejącej sytuacji. koniecznym jest szersze  wykorzystywanie mediów do różnego typu działań. Wszyscy bowiem zdajemy sobie sprawę jak doskonałym są one środkiem perswazji. Maja ogromną moc i wpływ na opinie ludzi dorosłych. Dobrym pomysłem było prowadzenie programu telewizyjnego przez osobę niepełnosprawną. W swoim czasie robiła to popularna wcześniej aktorka Anna Dymna. Wskazana byłaby także zwiększona liczba spotów reklamowych oraz bardziej intensywna reklama wszelkiego rodzaju imprez integracyjnych.
     Przykładem wspaniałego działania w tym zakresie jest program “niepełnosprawni - pełnosprawni w pracy”. Postawa pracodawcy niewątpliwie wpływa na opinie jego pracowników. Takie angażowanie niepełnosprawnych do życia na z równi resztą społeczeństwa niewątpliwie wpływa pozytywnie na rozwój postawy dorosłych względem osób niepełnosprawnych. Dlatego niezbędne jest zachęcanie dorosłych do czynnego włączania się w życie i problemy osób niepełnosprawnych.

strona główna